Endoprotezoplastyka stawu biodrowego to jeden z najskuteczniejszych i najczęściej wykonywanych zabiegów ortopedycznych na świecie, pozwalający odzyskać sprawność i komfort życia. Przeprowadziliśmy już tysiące takich operacji, łącząc doświadczenie, nowoczesne metody leczenia i indywidualne podejście do każdego pacjenta. Oferujemy krótkie terminy, kompleksową opiekę zespołu koordynatorów, ortopedów oraz fizjoterapeutów - od kwalifikacji do zabiegu, przez operację, aż po rehabilitację i powrót do codziennej aktywności - wszystko w jednym miejscu.
Zabiegi wykonywane komercyjnie. Pacjenci z całej Polski - bez długich kolejek.
Od pierwszego kontaktu po pełną rehabilitację - prowadzimy pacjenta na każdym etapie leczenia.
Skontaktuj się z nami telefonicznie lub mailowo. Koordynator Opieki Szpitalnej pomoże umówić wizytę kwalifikacyjną i odpowie na pytania dotyczące operacji endoprotezy biodra. Pacjent na każdym etapie może liczyć na wsparcie, jasne informacje i indywidualne podejście.
Specjalista ortopeda oceni wskazania do zabiegu, zleci niezbędne badania (RTG stawu biodrowego, badania laboratoryjne) i omówi plan leczenia indywidualnie z pacjentem. Oceni również ogólny stan zdrowia i ewentualne przeciwwskazania.
Przygotowanie do zabiegu obejmuje rehabilitację przedoperacyjną, niezbędne badania laboratoryjne i obrazowe oraz konsultacje specjalistyczne - wszystko po to, aby operacja przebiegła bezpiecznie, a rekonwalescencja była szybsza i bardziej komfortowa. Podczas konsultacji fizjoterapeutycznej dowiesz się m.in. jak poruszać się za pomocą kul łokciowych, w jaki sposób chodzić po schodach. Fizjoterapeuta przedstawi instruktaż ćwiczeń oraz omówi jak przystosować mieszkanie do warunków pooperacyjnych.
Operacja wszczepienia endoprotezy biodra odbywa się w znieczuleniu podpajęczynówkowym lub ogólnym - decyzję o typie znieczulenia podejmuje anestezjolog wspólnie z pacjentem. Zabieg prowadzony jest przez doświadczony zespół chirurgów ortopedów. Proteza stawu biodrowego jest indywidualnie dopasowana do anatomii każdego pacjenta.
Pionizacja odbywa się już w pierwszej dobie po zabiegu - w asyście doświadczonego fizjoterapeuty staniesz na własne nogi. Fizjoterapeuta pokaże jak bezpiecznie poruszać się o kulach łokciowych, dobierze ćwiczenia wzmacniające mięśnie oraz zwiększające zakres ruchomości, dodatkowo podłączy szynę do biernego ruchu. Rehabilitacja jest bardzo ważnym krokiem w powrocie do odzyskania samodzielności i po wyjściu ze szpitala należy ją kontynuować, tak aby w pełni cieszyć się nową protezą.
Endoproteza stawu biodrowego (inaczej: sztuczny staw biodrowy, proteza biodra, sztuczny staw) to implant medyczny wszczepiony chirurgicznie w miejsce stawu zniszczonego chorobą zwyrodnieniową lub urazem. Zabieg nosi medyczną nazwę endoprotezoplastyka stawu biodrowego (synonim: alloplastyka stawu biodrowego) i jest jednym z najczęściej wykonywanych zabiegów ortopedycznych na świecie - rocznie przeprowadza się ponad milion takich operacji.
Celem operacji endoprotezy biodra jest zniesienie bólu, przywrócenie ruchomości stawu biodrowego i umożliwienie powrotu do normalnego życia - w tym codziennych aktywności i uprawiania sportu. Wszczepienie endoprotezy biodra pozwala pacjentom cierpiącym na zaawansowaną chorobę zwyrodnieniową odzyskać sprawność, którą utracili - to realna poprawa jakości życia.
Staw biodrowy łączy miednicę z kością udową i jest jednym z największych stawów człowieka. Odpowiada za przenoszenie ciężaru ciała na kończyny dolne oraz za zakres ruchu nogi - zgięcie, prostowanie, rotację i odwodzenie. Staw składa się z dwóch głównych elementów: kulistej głowy kości udowej oraz panewki stawowej osadzonej w kości miednicznej (w obrębie miednicy). Powierzchnie stawowe pokryte są chrząstką stawową, która pełni funkcję amortyzatora i umożliwia płynny, bezbolesny ruch w obrębie stawu biodrowego.
Gdy chrząstka stawowa ulega zniszczeniu (najczęściej w wyniku koksartrozy), kość ociera się o kość. Powstaje przewlekły ból biodra, ograniczenie ruchomości i stopniowa utrata sprawności fizycznej. Na tym etapie jedynym skutecznym rozwiązaniem jest wymiana stawu biodrowego na sztuczny - endoprotezoplastyka biodra.
Endoproteza stawu biodrowego składa się z czterech głównych elementów:
Wszystkie komponenty endoprotezy biodra są biokompatybilne - nie wywołują reakcji immunologicznych ani alergicznych. Współczesne implanty wykorzystują zaawansowane materiały i powłoki (np. hydroksyapatyt, utleniona cyrkonia), które zwiększają trwałość protezy i poprawiają integrację z podłożem kostnym.
Endoproteza biodra jest wskazana, gdy leczenie zachowawcze (leki przeciwbólowe, rehabilitacja, iniekcje dostawowe) nie przynosi poprawy, a zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe znacznie obniżają jakość życia pacjenta. Decyzję o kwalifikacji do zabiegu podejmuje lekarz ortopeda wspólnie z pacjentem, po szczegółowej diagnostyce.
Koksartroza (zwyrodnienie stawu biodrowego) to najczęstsza przyczyna endoprotezoplastyki biodra. Polega na postępującym, nieodwracalnym niszczeniu chrząstki stawowej w obrębie stawu biodrowego. Z czasem dochodzi do degradacji kości podchrzęstnej, tworzenia osteofitów (wyrośli kostnych), uszkodzenia błony maziowej i otaczających więzadeł. Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego dotyka około 60% osób powyżej 60. roku życia i aż 80% osób po 75. roku życia.
Objawy koksartrozy narastają stopniowo:
Czynniki ryzyka koksartrozy obejmują: dysplazję stawu biodrowego (wrodzoną wadę rozwojową biodra), nadwagę i otyłość (BMI > 30), przeciążenia stawu (praca fizyczna, sport wyczynowy), predyspozycje genetyczne, cukrzycę i osteoporozę. U pacjentów z dysplazją stawu biodrowego zwyrodnienie rozwija się wcześniej - często już w 4. lub 5. dekadzie życia.
Martwica głowy kości udowej (jałowa) - zanik ukrwienia głowy kości udowej prowadzący do jej zapadnięcia i zniszczenia. Martwica głowy kości udowej może być skutkiem kortykosteroidoterapii, alkoholizmu, chorób autoimmunologicznych lub urazów. Dolegliwości bólowe narastają stopniowo - początkowo ból w okolicy biodra, uda i kolana, później znaczne ograniczenie ruchomości stawu biodrowego. Nieleczona martwica prowadzi do całkowitego zniszczenia stawu, a endoproteza biodra jest ostateczną, ale bardzo skuteczną metodą leczenia.
Złamanie szyjki kości udowej - częsty uraz u starszych pacjentów z osteoporozą, zwykle po upadku z wysokości własnej. W przypadku złamań przemieszczonych u pacjentów powyżej 65. roku życia standardem jest wszczepienie endoprotezy zamiast zespolenia złamania - daje to lepsze wyniki funkcjonalne i szybszy powrót do pełnej sprawności.
Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) - choroba autoimmunologiczna niszcząca chrząstkę i kość stawową. Reumatoidalne zapalenie stawów prowadzi do przewlekłego stanu zapalnego w obrębie stawu biodrowego, który stopniowo niszczy powierzchnie stawowe. U pacjentów z RZS endoproteza często stosowana jest w technice cementowej ze względu na osłabioną strukturę kostną.
Dysplazja stawu biodrowego - wrodzona lub nabyta wada rozwojowa biodra, w której panewka jest zbyt płytka lub nieprawidłowo ukształtowana. Dysplazja stawu biodrowego prowadzi do przyspieszonego zużycia chrząstki stawowej i wczesnego rozwoju koksartrozy. U młodszych pacjentów z dysplazją chirurg ortopeda może zastosować specjalne implanty dostosowane do zmienionej anatomii.
Guzy w obrębie stawu biodrowego - zmiany nowotworowe wymagające resekcji i rekonstrukcji stawu za pomocą endoprotezy onkologicznej.
Lekarz ortopeda kwalifikujący do zabiegu analizuje zarówno wskazania, jak i przeciwwskazania indywidualnie dla każdego pacjenta. Operacja może się odbyć wyłącznie po pozytywnej kwalifikacji medycznej.
Przeciwwskazania bezwzględne uniemożliwiają przeprowadzenie zabiegu: aktywne zakażenie stawu biodrowego lub skóry w okolicy operowanej, staw neuropatyczny Charcota, zaburzenia ukrwienia i unerwienia operowanej kończyny, czynne ogniska zapalne w organizmie (próchnica, zapalenie zatok, infekcje dróg moczowych), nieleczona niewydolność nerek, wątroby lub układu oddechowego.
Przeciwwskazania względne wymagają dodatkowej oceny ryzyka: otyłość (BMI > 35) i nadmierna masa ciała, zaawansowana osteoporoza, żylaki kończyn dolnych, młody wiek pacjenta (poniżej 50 lat), ciężkie schorzenia ogólnoustrojowe.
Przeciwwskazania anestezjologiczne - stany, w których znieczulenie (podpajęczynówkowe lub ogólne) stanowiłoby nadmierne ryzyko dla pacjenta.
O doborze rodzaju endoprotezy decyduje chirurg ortopeda na podstawie: stopnia zaawansowania zmian zwyrodnieniowych, jakości tkanki kostnej, wieku pacjenta, poziomu aktywności fizycznej i chorób współistniejących. Rozróżnienie rodzajów endoprotez biodra pomaga pacjentom lepiej zrozumieć przebieg leczenia.
Endoproteza cementowa - implant mocowany w kości za pomocą specjalnego cementu kostnego (polimetakrylan metylu, PMMA). Cement tworzy stabilne połączenie natychmiast po operacji. Endoproteza cementowa stosowana jest najczęściej u starszych pacjentów z osłabioną strukturą kości (np. przy osteoporozie lub reumatoidalnym zapaleniu stawów), gdy jakość podłoża kostnego nie gwarantuje stabilnego wrastania implantu.
Endoproteza bezcementowa - implant z porowatą lub hydroksyapatytową powierzchnią, w którą wrasta nowa tkanka kostna (osteointegracja). Endoproteza bezcementowa osiąga pełną stabilność w ciągu 6-12 tygodni. Stosowana częściej u pacjentów młodszych z dobrą jakością kości i wyższym poziomem aktywności fizycznej.
Endoproteza hybrydowa - łączy oba typy mocowania: trzpień bezcementowy (press-fit) z panewką cementowaną. Pozwala na optymalne dopasowanie techniki do jakości kości w różnych strefach stawu. Decyzja o sposobie związania endoprotezy z kością zależy od indywidualnej oceny chirurga.
Endoproteza całkowita (TEP - Total Endoprosthesis) - wymieniane są obie powierzchnie stawowe: głowa kości udowej (zastępowana trzpieniem z głową) i panewka (zastępowana sztuczną panewką z insertem). Endoproteza całkowita stosowana jest w zaawansowanej koksartrozie z uszkodzeniem obu powierzchni stawowych, przy martwicy głowy kości udowej, dysplazji stawu biodrowego i reumatoidalnym zapaleniu stawów.
Endoproteza częściowa (hemiartroplastyka) - wymieniana jest wyłącznie głowa i szyjka kości udowej, pozostawiając naturalną panewkę stawową. Kość biodra zastępowana jest tylko w części udowej. Stosowana głównie w złamaniach szyjki kości udowej u starszych pacjentów, gdy naturalna panewka jest w dobrym stanie. Dzięki zachowaniu naturalnej panewki zabieg jest krótszy i mniej inwazyjny.
| Parametr | Cementowa | Bezcementowa | Hybrydowa |
|---|---|---|---|
| Mocowanie | Cement kostny PMMA | Osteointegracja | Mieszane |
| Stabilność | Natychmiastowa | Po 6-12 tygodniach | Częściowo natychmiastowa |
| Typowy pacjent | Starszy, osteoporoza | Młodszy, aktywny | Różna jakość kości |
| Podłoże kostne | Osłabione | Dobre | Zróżnicowane |
Odpowiednie przygotowanie przedoperacyjne skraca czas rekonwalescencji, zmniejsza ryzyko powikłań i przyspiesza powrót do sprawności. Każdy pacjent otrzymuje indywidualne zalecenia od lekarza ortopedy i zespołu medycznego.
Rehabilitacja przedoperacyjna to bardzo ważna część przygotowania do zabiegu - poprawia ogólną kondycję i sprawność fizyczną. Obejmuje ona wzmocnienie kończyn górnych, co ułatwia poruszanie się o kulach, ćwiczenia poprawiające siłę i stabilizację w kończynach dolnych, naukę chodzenia za pomocą kul łokciowych, ewentualnie poruszanie się o balkoniku. U pacjentów, którzy przeszli prehabilitację, obserwuje się szybszy powrót do sprawności.
Przed operacją endoprotezoplastyki biodra pacjent wykonuje badania laboratoryjne: morfologia, CRP, glukoza, INR, APTT, mocznik, kreatynina, elektrolity (Na, K), posiew z nosogardzieli w kierunku MRSA oraz oznaczenie grupy krwi (badanie dwukrotne). Należy dostarczyć zaświadczenie o szczepieniu przeciwko WZW lub wynik poziomu przeciwciał anty-HBS. Niezbędne są również: RTG stawów biodrowych oraz zaświadczenia od: lekarza POZ (z wynikiem EKG), stomatologa, ginekologa (dotyczy kobiet). W razie potrzeby lekarz zleca dodatkowe konsultacje np.: kardiologiczną, endokrynologiczną czy chirurga naczyniowego - w zależności od chorób współistniejących każdego chorego. Przed zabiegiem odbywa się konsultacja anestezjologiczna i fizjoterapeutyczna.
Utrzymanie BMI poniżej 35 zmniejsza ryzyko powikłań (zakażenie, obluzowanie implantu) i przyspiesza rehabilitację. Redukcja masy ciała przed operacją jest jednym z najważniejszych kroków w zapobieganiu powikłaniom. Przygotowanie domu obejmuje: usunięcie dywanów i progów (ryzyko potknięcia), umieszczenie codziennych przedmiotów na wysokości rąk, montaż uchwytów w łazience oraz przygotowanie podwyższonej deski sedesowej.
Zabieg wykonuje doświadczony zespół operacyjny: chirurg ortopeda-traumatolog, anestezjolog i pielęgniarki zabiegowe. Operacja nosi formalną nazwę alloplastyka stawu biodrowego i jest standardową procedurą medyczną przeprowadzaną w warunkach bloku operacyjnego.
Najczęściej stosowanym znieczuleniem jest analgezja podpajęczynówkowa (znieczulenie regionalne) - pacjent jest przytomny, ale nie odczuwa bólu od pasa w dół. Alternatywnie stosuje się znieczulenie ogólne. Rodzaj znieczulenia dobierany jest indywidualnie przez anestezjologa z uwzględnieniem stanu zdrowia każdego pacjenta.
Operacja wszczepienia endoprotezy biodra trwa przeważnie od 60 do 120 minut, w zależności od rozległości zmian zwyrodnieniowych, typu zastosowanego implantu i stopnia skomplikowania przypadku.
Chirurg ortopeda wykonuje nacięcie skóry w okolicy biodra (dostęp przedni, boczny lub tylny - wybór zależy od preferencji operatora i anatomii pacjenta). W czasie zabiegu lekarz usuwa zniszczoną głowę kości udowej i przygotowuje panewkę, frezując kość miedniczną. Następnie osadza elementy endoprotezy - panewkę, insert, trzpień i głowę - sprawdzając stabilność, zakres ruchu i długość kończyny. Po potwierdzeniu prawidłowego ustawienia implantu lekarz zamyka ranę i zakłada opatrunek.
Więcej o tym, jak wygląda endoprotezoplastyka biodra z dostępu przedniego, mówi współpracujący z nami doktor nauk medycznych Krzysztof Nowak w rozmowie poświęconej metodzie DAA. Pacjenci zainteresowani konkretnie tą techniką mogą również przeczytać u nas, jakie fakty i mity dotyczą dostępu przedniego DAA oraz czym ta metoda różni się od innych dostępów operacyjnych.
W przypadku endoprotezy cementowej elementy mocowane są za pomocą specjalnego cementu kostnego, który twardnieje w ciągu kilku minut i zapewnia natychmiastową stabilność. Przy endoprotezie bezcementowej implant jest wciskany w kość (technika press-fit) - stabilność biologiczna osiągana jest dzięki wrastaniu tkanki kostnej w porowatą powierzchnię protezy.
Pobyt szpitalny po endoprotezoplastyce stawu biodrowego trwa 3-4 dni. W tym czasie pacjent otrzymuje leki przeciwbólowe (doustnie i dożylnie), heparynę drobnocząsteczkową (profilaktyka przeciwzakrzepowa) i antybiotyk. Osłona antybiotykowa stosowana jest przez 2-3 dni po zabiegu w celu zapobiegania zakażeniu okołoprotezowemu. Profilaktyka przeciwzakrzepowa (heparyna + pończochy elastyczne) kontynuowana jest przez 6 tygodni po operacji.
Fizjoterapeuta rozpoczyna rehabilitację już w pierwszej dobie po zabiegu. Pielęgnacja rany pooperacyjnej obejmuje regularną zmianę opatrunków, kontrolę gojenia i usunięcie szwów lub zszywek po ok. 10-14 dniach. Pacjent otrzymuje szczegółowe instrukcje dotyczące pielęgnacji rany pooperacyjnej w warunkach domowych.
Proces rehabilitacji to kluczowy element powrotu do pełnej sprawności po wszczepieniu endoprotezy stawu biodrowego. Rozpoczyna się przed operacją (prehabilitation) i jest prowadzony etapowo przez zespół doświadczonych fizjoterapeutów. Odpowiednio prowadzona rehabilitacja decyduje o ostatecznym wyniku leczenia i szybkości powrotu do aktywnego życia.
Już w pierwszej dobie po zabiegu rozpoczyna się kompleksowa rehabilitacja, której celem jest bezpieczne uruchomienie pacjenta oraz zapobieganie powikłaniom pooperacyjnym. Obejmuje ona pionizację, naukę prawidłowego siadania na łóżku oraz stopniowe wdrażanie wczesnej mobilizacji. Ważnym elementem terapii są ćwiczenia oddechowe, wspomagające pracę układu oddechowego i zmniejszające ryzyko powikłań płucnych. Równolegle wykonywane są ćwiczenia izometryczne mięśni kończyny operowanej - napinanie mięśnia czworogłowego uda oraz mięśni pośladkowych bez wykonywania ruchu w stawie. Istotną rolę odgrywają również ćwiczenia przeciwzakrzepowe, takie jak ruchy stóp w górę i w dół („pompka stawu skokowego"), które poprawiają krążenie krwi i pomagają zapobiegać zakrzepicy żylnej. Dzięki zastosowaniu szyny CPM już od pierwszej doby możliwe jest bezbolesne uruchamianie nowego stawu w możliwie pełnym zakresie ruchu. Wczesna mobilizacja stanowi kluczowy element procesu leczenia i jest najskuteczniejszą metodą profilaktyki powikłań pooperacyjnych.
Rozpoczyna się nauka chodzenia z wykorzystaniem kul łokciowych lub balkonika, zawsze pod opieką i przy asekuracji fizjoterapeuty. Celem terapii jest odzyskanie samodzielności oraz bezpiecznego wzorca chodu. Wdrażane są również ćwiczenia zwiększające zakres ruchu w stawie biodrowym, poprawiające jego ruchomość i wspierające prawidłową funkcję nowego stawu. Pacjent uczy się bezpiecznego wykonywania codziennych czynności, takich jak siadanie, wstawanie, korzystanie ze schodów czy wykonywanie higieny osobistej, z uwzględnieniem obowiązujących ograniczeń ruchowych. Rehabilitacja obejmuje także stopniowe zwiększanie obciążenia operowanej kończyny, dostosowane do etapu gojenia i indywidualnych możliwości pacjenta, co pozwala na bezpieczny i skuteczny powrót do aktywności.
Na dalszym etapie rehabilitacji pacjent regularnie uczestniczy w wizytach fizjoterapeutycznych, których celem jest stopniowy powrót do pełnej sprawności. Program terapii obejmuje ćwiczenia wzmacniające mięśnie pośladkowe oraz mięśnie uda, a także ćwiczenia zwiększające zakres ruchu w stawie biodrowym i poprawiające jego funkcję. Istotnym elementem rehabilitacji jest również stopniowe wydłużanie dystansu chodzenia, co pozwala poprawić wydolność, stabilność chodu oraz pewność poruszania się. W celu zapobiegania przykurczom stawu prowadzone są odpowiednio dobrane ćwiczenia rozciągające i mobilizacyjne. Terapia obejmuje także trening propriocepcji na niestabilnym podłożu, który poprawia kontrolę ruchu, równowagę i koordynację, jednocześnie minimalizując ryzyko upadków. Ten etap rehabilitacji ma kluczowe znaczenie dla odzyskania prawidłowej ruchomości stawu biodrowego, odbudowy siły mięśniowej oraz bezpiecznego powrotu do codziennej aktywności.
W końcowym etapie rehabilitacji, po uzyskaniu zgody lekarza prowadzącego, możliwe jest stopniowe odstawienie kul ortopedycznych i przejście do samodzielnego chodzenia. Pacjent wraca również do lekkich aktywności domowych oraz obowiązków zawodowych, zgodnie z indywidualnym tempem rekonwalescencji. W tym okresie celem terapii jest pełniejszy powrót do codziennego funkcjonowania, poprawa komfortu życia oraz odzyskanie możliwie największej samodzielności i sprawności ruchowej.
Pełna mobilność stawu. Powrót do aktywności fizycznej i sportowej (rower, pływanie, nordic walking, golf) zgodnie z zaleceniami lekarza. Pełna sprawność fizyczna osiągana jest u większości pacjentów w ciągu 3-6 miesięcy od zabiegu endoprotezoplastyki biodra.
Czas rekonwalescencji zależy od: wieku pacjenta, sprawności przedoperacyjnej, typu implantu, rozległości operacji i chorób współistniejących. U większości pacjentów pełna ruchomość stawu biodrowego wraca w ciągu 3-6 miesięcy od zabiegu. Kule łokciowe używane są przez 4-6 tygodni. Prowadzenie samochodu jest możliwe po 6-8 tygodniach (po operacji lewego biodra wcześniej, prawego - później ze względu na pedał hamulca).
Endoprotezoplastyka stawu biodrowego, jak każdy zabieg chirurgiczny, wiąże się z ryzykiem powikłań. Stosowanie profilaktyki (heparyna, osłona antybiotykowa stosowana przez 2-3 dni, rehabilitacja oddechowa i przeciwzakrzepowa) oraz przestrzeganie zaleceń lekarza minimalizuje to ryzyko. Kluczową rolę w zapobieganiu powikłaniom odgrywa wczesna mobilizacja i ścisłe przestrzeganie programów rehabilitacyjnych. W przypadku pojawiania się niepokojących symptomów (np. obrzęk, zaczerwienienie, silny ból lub gorączka), należy skontaktować się z lekarzem.
Trwałość endoprotezy stawu biodrowego zależy od: rodzaju implantu, w tym materiału pary tribologicznej (trącej), jakości tkanki kostnej, aktywności fizycznej, stylu życia i masy ciała pacjenta, przestrzegania zaleceń pooperacyjnych (lekarskich i fizjoterapeutycznych).
Współczesne endoprotezy biodra z parą ceramika-polietylen XLPE (cross-linked) wykazują trwałość powyżej 95% po 15 latach i 85-90% po 25 latach użytkowania (dane z międzynarodowych rejestrów endoprotez: NJR, SKAR, AOANJRR).
Co wydłuża żywotność endoprotezy biodra?
Jeśli po wielu latach dojdzie do zużycia lub obluzowania implantu, możliwa jest operacja rewizyjna - wymiana endoprotezy na nową. Dzięki postępom w technologii implantów i technik operacyjnych, operacje rewizyjne dają coraz lepsze wyniki.
Aktywność fizyczna po endoprotezoplastyce biodra jest nie tylko możliwa, ale wskazana. Po pełnym okresie rekonwalescencji (3-6 miesięcy) i za zgodą lekarza można wrócić do sportów o niskim i średnim obciążeniu. Uprawianie sportu wzmacnia mięśnie wokół implantu i wydłuża jego żywotność.
Zalecane: pływanie, jazda na rowerze, nordic walking, golf, joga, pilates, ćwiczenia na siłowni (bez dużych obciążeń), taniec towarzyski.
Odradzane: sporty kontaktowe (piłka nożna, koszykówka), bieganie po twardym podłożu, skoki, tenis - generują nadmierne obciążenie na implant i zwiększają ryzyko zużycia pary tribologicznej.
Prowadzenie samochodu jest możliwe po 6-8 tygodniach od operacji endoprotezy biodra. Po operacji lewego biodra powrót do jazdy jest możliwy wcześniej (samochód z automatyczną skrzynią biegów). Po operacji prawego biodra - później, ze względu na konieczność pełnej kontroli pedału hamulca. Decyzję podejmuje lekarz prowadzący.
Skontaktuj się z nami, aby umówić wizytę kwalifikacyjną. Nasz zespół odpowie na pytania dotyczące operacji endoprotezy biodra i pomoże zaplanować każdy etap leczenia.
